Halimbawa na diyan ang being true to myself (kahit paunti-unti). Kung noong first quarter of the year ay palihim akong gumamit ng powder foundation sa bahay, ngayon nakakapag-apply na ako nito kahit sa harapan pa nina mudra, pudra at mga kapatid. Hindi na ako nahihiya. Mas nae-express ko na ang totoo kong sarili sa aking pamilya kahit little by little. Wala naman silang nagiging violent reaction and happy ako dun dahil no more questions na sila pagdating sa aking sexuality. I think there is no need na magtanong pa sila kung ano ba talaga ako dahil halata na rin naman. Iinit siguro ang ulo ko 'pag tinanong pa nila ako about diyan because it's like nagtatanong sila ng “Katoliko ba ang santo papa?" na obvious naman na ang answer.
Natatawa na lang si mudra (pati na din ako) dahil ako lang ang nag-iisang miyembro sa pamilya na gumagamit ng fawndeyshen. Sa totoo lang, si mudra ay hindi mahilig gumamit ng beauty products. Yung tipong konting pulbos lang ay ok na sa kanya. Yung sister ko naman, di rin siya fan ng pagme-makeup. Powder lang din ang ginagamit niya (paminsan nga lang din eh) pero yung mga ibang cosmetics eh ayaw niya talagang i-try.
Sabi ni mudra sa akin: “Nung bata pa ako'y wala talaga akong kahilig-hilig sa makeup. Yung kapatid mo ay nagmana rin sa akin na di mahilig maglagay ng kung ano-anong something sa mukha. Pero ngayon, yung lahat ng pagpapaganda na hindi namin ginawa ay bawing-bawi mo."
Hahaha. It made me laugh so hard nung narinig ko yun na sinabi ni mader. Super totoo yun. Pano ba naman kasi eh binayayaan sila ng kagandahan samantalang ako kailangan ko pa iyon paghirapan. hehe
Anyway, dumako na tayo sa next topic.
