Literally and Figuratively

Gustong gusto ko ng petchay sa sinabawan, literally.

On the other hand, never akong kakain ng “petchay” na may sabaw, figuratively. Ew!

2016 The VERSATILE BLOGGER AWARD: Plus 7 Random (and Interesting) Facts About Me

     I would like to thank Mr. Tripster of Tripster Guy and jep buendia of KORTA BISTANG TIBOBOS for nominating me for the Versatile Blogger Award.

Dati ko nang naririnig or should I say nababasa sa blogosphere ang award na iyan pero wala talaga akong alam kung ano 'yan. Kaya naman nung na-nominate ako ng dalawang bloggers na minention ko above ay napa-Google search ako bigla (at binisita na rin ang ibang blog) para magkaroon ako ng idea of what it is about.

Dahil sa na-nominate ako, as a rule ay kailangan kong mag-share sa inyo ng 7 Random Facts About Me. Naisip kong habaan ang list na 'to dahil alam ko na mas nage-enjoy kayo sa 'mahaba'. Alam niyo 'yan. hihi
Reydi na ba kayo? Here we go:

Salamuch!

     I want to express my deepest gratitude to all the avid readers of this blog. I want you know that you guys are the reason why I keep on writing. You really motivate me. Without you, this blog would have been closed long ago.

Apparently, my visitors are predominantly from the Philippines. Maraming salamat po sa inyong lahat.
But of course, I also want to acknowledge and thank those visitors from overseas that comprise about 33% of my overall blog traffic. They are mostly from (here are the top 9 countries) USA, France, Saudi Arabia, Russia, United Arab Emirates, Kenya, India, Canada, and United Kingdom. I assume some of you might be OFWs, or maybe simply Filipinos living abroad. Pero kahit ano pa man kayo, all I can say is salamat sa inyong palaging pagbisita. Nawa'y nag-enjoy kayo sa pagbabasa at mag-enjoy pa lalo sa mga susunod kong mga chika.


I also want to thank those non-Filipino-speakers who still visit my blog even if they don't understand the Filipino language. I know this because Google Translate has been a part of my blog traffic.

Napaisip tuloy ako, naiintindihan kaya nila ang mga kwento ko na ni-translate ni Google? We all know naman na hindi reliable si Google gamitin sa pagsasalin ng mga pangungusap dahil kadalasan wrong grammar ang ibinibigay nitong kasagutan.
Heto ang example:

Holiday Diary ni Bakla: Puke Cake, Binyag, Sine, Laro, New Year 2016

     Happy New Year sa inyong lahats! Sorry for the long update mga ka-chika. I am supposed to write this post last week kaya lang dahil sa super na-enjoy ko ang holiday eh natengga ito. Pero ngayon I'm back na para ikwento sa inyo ang mga aking mga ganap from December 24, 2015 hanggang ngayong Bagong Taon. Medyo mahaba 'to so please bear with me. Okay so let's start this.


December 24, 2015
Thursday, 6:00 pm

     Hinihintay namin ang fudams na galing sa aming pinsan. Sabi niya kasi kay mudra 'wag na daw kaming magluto ng food for Noche Buena dahil siya na daw ang bahala para dito at aabutan niya na lang daw kami. So ayun naghintay kami sa arrival ng pagkain. Pinuntahan siya ng kapatid ko sa kanyang bahay upang tingnan kung luto na ang mga fudang pero wala siya dun. Nakasarado ang pintuan ng bahay niya. Nakapatay ang mga ilaw. Mukhang walang tao kaya naman nag-decide si sister na umuwi na at nag-assume na baka may pinuntahan si pinsan.

Natapos ang gabi na walang dumating na handa. Sabi ko mukhang niloloko ata kami nitong pinsan ko hehe. Despite that, di pa rin kami nag-prepare ng food for Noche Buena. Sabi kasi ni mudra sa Pasko (kinabukasan) na lang daw kami magluto dahil kung gabi kami kakain ng sobra eh baka mategi kami the next day dahil sa bangungot dala ng kabusugan. So sabi ko sige. Ayun natulog na lang kami agad at sinabing bukas na lang ang handa.


December 25, 2015 - Christmas Day
Friday, 8:00 am

     Pagkagising ko ay tumambad sa akin ang iba't-ibang handa. Thank God dahil inihatid na rin sa wakas ni pinsan ang pagkaing kaniyang ipinangako na dapat sana ay kagabi pa. Hayan tingnan niyo na lang below ang ilan sa mga pictures na inilatag namin sa aming mesa noong Pasko. (I was hesitant at first kung ipo-post ko ba 'tong mga piktyurs dahil for sure 'pag nakita 'to ng family ko eh malalaman nila na ako si AnonymousBeki. Pero I told myself bahala na. I will do this for my readers. hihi. Pasensya nga pala dahil low quality ang images.)

Pancit Palabok

Galing 'yan sa isa naming kapitbahay. Buti na lang at nagluto siya niyan dahil ang tagal ko nang nagre-request kay mudra na magluto ng palabok pero hindi niya naman niluluto. Sawa na kasi ako sa spaghetti na hinahanda namin every year. In fairness sa dila ko huh, nag-mature na siya finally. Spaghetti kasi ang dating favorite food ko for the past 15 years. Buti na lang at nag-iba na ang taste ko dahil di na ata bagay sa edad kong decinueve na spaghetti pa rin ang peyborit haha.

Pancit Canton

 Si mudra naman ang nagluto nitong Pancit Canton. Like the palabok, matagal ko na din itong nire-request na lutuin ni mudra. Sawa na kasi ang panlasa ko sa palagi niyang niluluto na pancit bato. Gusto ko pancit canton naman.

Puke Cake

AnonymousBeki is the Godfather

     Noong isang araw, a friend of mine came into my house. May dala siyang papel at ballpen. Mukhang importanteng dokumento. Nagtaka ako.

Iniabot niya sa'kin yung papel at ballpen. Then sinabi niya ang kanyang pakay. Kailangan ko na daw pirmahan ang papers sa pagpapatunay na tinatanggap ko na ang pagiging ninong ng kaniyang anak.

Ang Awkwaaaaarrrdddd!

     We've all experienced awkward moments in our lives. Some of it are just so unforgettable na kahit gusto mo na itong makalimutan ay di mo pa rin mabura-bura sa iyong isipan at magpahanggang ngayon ay matatawa ka pa rin pag ito'y iyong maaalala. Lalo na siguro kung recently lang naganap ang awkard moment na iyon, talagang mahirap i-forget. 'Yan mismo ang ikikwento ko sa inyo for today, tungkol sa aking mga ‪#‎AwkwardMoments‬ na kung sa inyo nangyari, malamang di niyo rin alam ang inyong gagawin.

Okay. Let's start off with Awkward Moment # 1. Isang tagpo na bibigyan ko ng pamagat na Bakit Mo Sinampal Ang Pisngi Ko? Heto ang istorya:

     2 weeks na ang nakakaraan. Sa aming PE class…

     “Today, magtuturo ako sa inyo ng sayaw. OK, stand up class. Tayo'y magwa-warm up muna”, wika ni professor.

Ayun, nag-warm up na kami. After that, gumawa kami ng walong linya para di magulo. Then, pumunta na kami sa aming kanya-kanyang mga pwesto. Nakatabi ko noon si crush (slight crush lang naman), itago natin siya sa pangalang Ramon. He's cute. Lalaking lalaki gumalaw. Medyo makulit. Pero di kami close, not even a little.

Anyway, nagsimula nang magturo ng choreography si ma'am. May mga patalon-talon na step. Mayroong pakembot-kembot. Meron din namang to-the-left-to-the-right. Medyo nakakahingal. Todo bigay daw dapat ang energy.
Di naiwasang maging hyper ng aking mga blockmates. Obviously, they are having fun. Meanwhile, itong si Ramon naging hyper na din. All out siya sa pagsayaw na parang bata. Pero di ko na siya pinansin, nagpatuloy na lang ako sa pagsasayaw.

Bigla na lang akong natigilan when he suddenly slapped my butt. Yes, you read it right, he slapped my butt at malakas iyon. Naging question mark bigla ang facial expression ko. Tila nagtatanong ng "Why did you do that?"

Buhay Kolehiyala

Hello there!

Grabe ha. Ang daming event sa school. Last week lang ay midterm exam namin kaya naman witchelz ako nakahanap ng time para makipagchikahan with you as I was busy siyempre na mag-review. Pero ngayon since free ako, susulitin ko itong moment para magbahagi sa inyo ng aking kwento. As promised, ichichika ko na sa inyo ang mga experiences ko ngayong college na akik. Medyo mahaba lang 'to. Sana basahin at tapusin niyo. Wag mag-skip reading ha. Enjoy!

 June 8, 2015
Monday

    Ito ang aking first day of school. 7:30 am ang aking first subject. Nagmamadali ako sa pagrampa papunta sa aking unibersidad dahil male-late na ako. Super kinakabahan ako that day, kasi siyempre new school, new environment, new experience, new classmates, new professors, at siyempre new chapter ito ng life ko. Besides, di naman lingid sa inyong kaalaman na natigil ako sa pag-aaral ng 2 years kaya naman bonggang adjustment ito for me.

Pagpasok ko sa room ay nakita kong andun na ang aking mga blockmates. Agad akong naghanap ng mauupuan at buti na lang meron akong natagpuan. Pagkaupo ko ay diretso paypay ang lola niyo dahil sa hingal sa paglalakad. Hello?! Hinanap ko pa kaya itong room. Buti na lang wala pa yung professor.

About 20 minutes after, saka dumating ang aming prof. Nagpakilala siya at mukhang mabait naman. After ng kanyang subject ay vacant/free time namin so what I did was umuwi na ako ng balur. Alangan namang mag-hintay ako dun hanggang sa sumapit ang second subject namin which is mamaya pang ala-una. Imagine 3 and a half hours kaya yun.

Pagsapit ng hapon, 2nd subject na. Bet ko ang classroom kasi naka-aircon. Actually laboratory ito wherein may mga computer sa loob for the students.
Maya-maya lamang, I started to feel uneasy kasi sabi ni prof isa-isa daw kaming magpapakilala. Instant kabado na naman ako. Alam niyo bang ako pa yung unang natawag. So ang ginawa ko ay nagpakilala ako with my name, kung saan nakatira, saang school grumadweyt, and other chuchu details. Di ko na sinabi kung ilang taon na ako. Baka kasi tawagin nila akong kuya. Ayoko nga. Mostly, 16 years old pa lang ang aking mga blockmates (turning 17 pa lang this year). While me, 19 na ako (nag-birthday ako nung June. Pwede niyo po akong batiin kahit belated na.)
Meron nga akong ibang kaklase na 15 yrs old pa lang. Oh davah ang babagets. I feel so old. Pero when it comes to face, parang di naman nagkakalayo ang aming mga edad. Di naman sa pagmamaganda pero parang hindi tumatanda ang aking hitsura, kaya naman hindi halata na ako'y diecinueve na. Yung iba nga parang mas matured-looking pa sa akin. Yung blockmate ko ngang lalaki, 15 lang daw siya, but he looks like a father already, seriously.
Thankful ako dahil hanggang ngayon ay wala pa rin akong balbas sa chin, samantalang yung mga blockmates ko meron na sila. Yung isa nga eh nakita kong may happy trail na. Na-shock ako dun ng very very light. lols :-0

Ang Pagbabalik ni Beki

What's up mga ka-chika??!! I'm sorry for not writing for three months. The reason why hindi ako nakapagsulat ng blog post for so long is, I admit, medyo tinamad ako. Alam ko na ang pagiging tamad ay hindi dapat ugali ng isang tunay na writer (writer?! wag kang feeling! blogger lang kamo. lol) kaya naman ngayon humihingi ako sa inyo ng maraming pasencious. Oh heto na, magsusulat na 'ko. Baka kasi nagtatampo na kayo.

Let's talk about my summer vacation. I know this is a late post (talagang late na late na! juzko tag-ulan na nga ngayon) pero ikikwento ko pa rin sa inyo. As the saying goes: 'Better late than never'. Pramis, after this tungkol naman sa aking college experience ang chika ko sa inyo. But for now, yung summer vacay na muna.

Nanood ako ng Daragang Magayon Festival 2015, a month-long festival dito sa aming province na nagsisimula tuwing Abril at natatapos pagsapit ng Mayo. Dalawa sa pinanood namin ay ang mga highlights ng festival, ang search for Ginoo ni Daragang Magayon 2015 at ang Mutya ni Daragang Magayon 2015 (pageants).

Ginoo ni Daragang Magayon 2015

Mutya ng Daragang Magayon 2015

Sad to say wit ako nakapanood ng Bikini Open. Ka-imbyerna. Tuloy di ako naka-sightsung ng real-life sagingan. lol

"Init" sa Tindahan ng DVD

Magti-three years na ang nakalipas pero natatawa pa rin ako kapag naalala ko ang eksenang ito. Samahan niyo ako na balikan ang alaala mula sa aking dalaginding days.

***

Almost 3 years ago, Buwan ng Abril…

Bandang alas singko na ng hapon. Palubog na ang haring araw. Kulay kahel na ang kalangitan. Ako'y sakay ng jeep pauwi galing sa eskuwelahan. 3rd year high school ako nung panahong iyon, kinse anyos.

Bumaba na ako ng jeep. Pagkatapos bumaba ay kailangan ko pang sumakay ng tricycle para tuluyang makauwi. Nakita ko na ang paradahan. Ngunit imbes na umuwi na ay mas pinili ko ang tumingin-tingin muna sa baratilyo. Malapit na kasi ang Festival sa aming probinsya kaya naman sa lungsod ay makikita na ang mga itinayong ukay-ukay, mga tindahan ng DVD, at kung ano-ano pang mga tinda na mura lang ang presyo.

Para akong nagwi-window shopping pero hindi sa mall. Favorite part ko sa lahat ay ang tindahan ng DVD. Gustong-gusto ko ang tumingin sa mga paninda dahil may mga bagong pelikula akong nalalaman. Kung minsan paghahalungkat ang eksena ko. Bet kong kalkalin yung mga DVD na animated katulad ng Shrek, Toy Story, Up, Despicable Me, and the likes (forever young at heart kasi ang lola niyo).

Ngunit ang forever young at heart ay nabahiran sa oras ding iyon. Natuon ang aking pansin sa DVD na nakasabit sa dingding, sa pinakadulong sulok ng tindahan. Pang-adult yun, at hindi lang basta pang-adult kundi gay themed pa. Nanlaki ang mga mata ko. Kahit medyo malayo ang pwesto ko ay parang luminaw bigla ang aking paningin at sinipat kong mabuti ang nasabing paninda. Dalawang nakajubad na otoko ang nasa larawan, mga gwafu, macho, at talaga namang "complete package"! Ininitan ako bigla, so to speak. Nakaka-LV talaga mga teh. As in "le vogue" (what a word!).

Palpak English

Kahapon, may nakita akong mga nakakatawang pictures sa isang Facebook page. I burst out laughing upon seeing these photos. I’m still on the floor trying to catch my breath! Ay teka, ayokong mag-English. Baka tawanan niyo din ako. LOL

So ayun na nga, gusto kong idamay kayo sa headache na naranasan ko (ang sama) after kong makita itong mga pictures tungkol sa mga facebook users na trying hard mag-English. Pramis nakakatawa ‘to. Heto oh tingnan niyo na lang.

Nakakabingi naman ang hearstyle mo.
Ang hirap mag-choice ano? Pakalbo ka na lang ate.

Sige teh mag-camping ka. Lol

Churvahan sa Ere

Noong nakaraang linggo …

Malalim na ang gabi at bet ko nang bumorlog. Papahiga na ako nun sa aking higaan nang makarinig ako ng mahinang tunog na nagmumula sa kung saan.

Pagkahiga ko ay dun ko na nakita ang dalawang butiki sa kisame na naghahabulan.

Siyempre noong una ay deadma lang ang lola niyo, pero nagimbal din ako eventually nang magsimula na silang magchurvahan. Aba aba! Dito pa talaga sa may tapat ko naglalandian. Mga walanghiya.

photo from: image.shutterstock.com

Pulbos ni Beki

image from topclassactions.com

Sa panahon ngayon ay super liberated na ang sangkatauhan when it comes to paglalagay ng pulbos sa kanilang mga feslak, mapa-babae man o lalaki.

Napatunayan ko na 'yan nung ako ay nasa hayskul pa. ‘Yan ang ichi-chika ko sa inyo ngayong araw na ito.

Nung 3rd year ako ay uso sa amin ang panghihingi ng mga lalaki ng powder sa mga babae. Mga straight po sila huh, I’m very sure of that. Tuwing uwian ay karaniwang nang makikita ang mga nakabukas na palad ng mga otoks na itey na naghihintay na mabiyayaan ng pulbos. Mga walang pakundangan. Hingi lang ng hingi. Mga hindi naman nga marunong gumamit. Grabe makalagay ng pulbos, akala mo ay inubos ang isang kilo nito at nilagay lahat sa fez. Konti na lang at mapagkakamalan mo na silang mga geisha ng Japan.

Buti pa sila. Parang gusto ko ring magpulbos. Nakaramdam ako ng konting inggit ngunit di naman ako makahingi sa kanila dahil di ko naman sila ka-close.

Aha! Buti na lang at may naisip akong bright idea. Ninenok ko ang ekstrang pulbos sa aming bahay at dinala ko ‘to sa school nang sa ganun ay pwede na rin ako makapag-retouch kapag breaktime. Hehe.

Pagsapit ng tanghali, nagkaroon ako ng pagkakataon para makapagpaganda. Saktong ako lang ang nasa room noong mga oras na ‘yun. Kailangang walang makakita, pagkakaguluhan ang aking pulbos ‘pag nagkataon. At higit sa lahat, baka magtaka sila kung bakit ako nito meron.

Habang walang utaw ay sinimulan ko na ang paglalagay ng Johnson's baby powder sa aking feslaboom, with feelings huh. Sinamantala ko ang moment para sa aking transformation. Habang damang-dama ko ang pagdampi ng aking mga palad sa aking pisngi ay di ko namalayang meron palang dumating.

“Hala! Ba’t may pulbo ka? Bakla ka ba?”
(Jusme! Si crush pala! Nakita niya yung pulbos ko sa bag, nakalimutan kong isara. Waaaahhhh!)
“Hala bakla ka. Ayyy bakla. Bakla ka!”

Paputok

image from www.flickr.com

Naririnig ko na naman ang tunog ng mga paputok. Nakakagulat. Nakakabingi. Nalalanghap ko na naman ang amoy ng pulbura nito. Grabe, ang baho. Mga excited much sa New Year.

Naalala ko, nung bata pa ako ay nahilig rin ako sa pagpapaputok ng piccolo. Madali lang kasi ito gamitin. Pagkasindi nito ay meron ka pang limang segundo para tumakbo at iligtas ang iyong buhay. Isa pa sa gusto ko dito ay kaya nitong pumutok kahit underwater.


Heto ang ilan sa mga peborit kong paputukan ng piccolo:

1.) Bao- Pagkasindi ng piccolo ay saka ko ito tatakpan ng bao. Tuwang-tuwa ako sa tuwing lumilipad na ito sa ere. Ang maganda rin nito ay hindi ito nawawasak kaya pwede pa rin gamitin over and over again.

2.) Lata ng Coke- Katulad din ng #1. Lumilipad din sa ere nang di nawawasak. Parang rocket ship ito ‘pag nasa ere.

3.) Putik- Pasensya na kung salaula pakinggan. Pero hindi ko naman po hinahawakan yung putik. I just make the piccolo lubog down the mud without touching it. Pagkatapos sindihan ay lalayo ng malayong malayo dahil baka masabugan.
Naalala ko dati nung minsa’y nagsindi ako ng piccolo sa putik then yung kalaro ko ay hindi lumayo. Ayun, nalagyan siya ng buo-buong putik sa may siko.

Santa Claus, wer na u?

image from cdn.vectorstock.com

Karamihan sa atin ay minsang naniwala na totoo si Santa Claus lalo na nung bagets days natin. May mga bagets na hindi nauto, at meron din namang mapahanggang sa ngayon ay nabubuhay pa rin sa kasinungalingan. Halimbawa na diyan ang kaklase kong itago natin sa pangalang Rico (sinadya kong itago ang kanyang katauhan para mailayo siya sa kahihiyan).

Naging kaklase ko siya noong huling taon ko sa hayskul. Seatmates kami.

Ang eksena…

Pasado alas tres na ng hapon. Last subject na. Malapit na ang uwian. Mega chikahan ang aking mga klasmeyts dahil wala naman seatwork na binigay si teacher. Parang free time na din. As usual,
tulaley lang ako dahil mahiyain me.

Nang biglang may tinanong sakin si Rico.

Favorite m2m

Hobbies: m2m
Favorite Movies: m2m
Favorite Actors: m2m
Favorite TV Shows: m2m
Favorite Channel: m2m
Favorite Cartoons: m2m
Favorite Books: m2m
Favorite Subject: m2m
Favorite Sports: m2m

Naalala ko tuloy yung slum book ko noong ako'y nasa elementarya at hayskul pa lamang. Ganyang-ganyan yung mga sagot ng mga klasmeyts ko. Puro na lang m2m! Kay babata niyo pa nanonood na kayo niyan!? Charaught!
Alam ko namang abbreviation yan ng many to mention, pero sadyang iba talaga sumasagi sa utak ko pag nakakabasa ako niyan ngayon. Medyo green-minded lang si baks faminsan-minsan.

Concern Ang Tatay

Magandang Afternoon sa inyong lahat!! Tenkyu sa lahat na patuloy na sumusubaybay sa aking blog kahit na tatlong buwang namahinga ang aking byuri. Na-miss ko kayo!
Sa loob ng tatlong buwan ay wala namang major ganap sa aking buhay. But, meron akong gusto i-share sa inyo. I'm sure matutuwa kayo dito.

Meron akong kaibigang nagngangalang Trina. Siya ay may kafatid na bading na ngayon ay highschool. Imbes na mag-aral ay pagka-cutting class, pagbubulakbol at paglalakwatsa ang inaatupag ng batang bakla.
Dahil sa pagiging iresponsable nito ay namumroblema ang kaniyang tatay, isa pa naman ito sa kanyang pinaka-labs na anak. Few weeks na ang nakalipas ng makwento sakin ni Trina na
na-imbyerna ang ama sa junakis at ito'y napagalitan.

Heto ang bonggang dialogue ni pudang sa kanyang tamad na beking anak:

Boobs Mo Girl, Ayaw Ni Bakla

Bilang bading it's so kadiri kung sa kasamaang palad ay madikit mismo ang aking palad sa boobang ng girl. Kapag minamalas nga naman. Nangyari na sa'kin 'to dalawang beses na at nakakatrauma.

Ang unang beses ay nung elementary pa ako. Habang patakbo-takbo ako sa aming eskinita ay hindi ko namalayang may papasalubong na babae. Hindi ko ito napansin dahil paliko ang daan. Bago pa kami magkabungguan ay naipwesto ko na ang dalawang kamay ko sa aking dibdib para maproteksyonan ang aking sarili in case na mapasubsob. Hayun, napasubsob talaga. The two planets collide. Dire-diretsong nag-landing ang dalawang boobita sa kamay kong maganda. Hu hu hu! Bakit pa kasi paharang-harang ang manang na 'yon. Todo emote pa naman ako sa pagtakbo ala Cinderellang kunwaring naiwan ang glass slippers.