Buhay Kolehiyala

Hello there!

Grabe ha. Ang daming event sa school. Last week lang ay midterm exam namin kaya naman witchelz ako nakahanap ng time para makipagchikahan with you as I was busy siyempre na mag-review. Pero ngayon since free ako, susulitin ko itong moment para magbahagi sa inyo ng aking kwento. As promised, ichichika ko na sa inyo ang mga experiences ko ngayong college na akik. Medyo mahaba lang 'to. Sana basahin at tapusin niyo. Wag mag-skip reading ha. Enjoy!

 June 8, 2015
Monday

    Ito ang aking first day of school. 7:30 am ang aking first subject. Nagmamadali ako sa pagrampa papunta sa aking unibersidad dahil male-late na ako. Super kinakabahan ako that day, kasi siyempre new school, new environment, new experience, new classmates, new professors, at siyempre new chapter ito ng life ko. Besides, di naman lingid sa inyong kaalaman na natigil ako sa pag-aaral ng 2 years kaya naman bonggang adjustment ito for me.

Pagpasok ko sa room ay nakita kong andun na ang aking mga blockmates. Agad akong naghanap ng mauupuan at buti na lang meron akong natagpuan. Pagkaupo ko ay diretso paypay ang lola niyo dahil sa hingal sa paglalakad. Hello?! Hinanap ko pa kaya itong room. Buti na lang wala pa yung professor.

About 20 minutes after, saka dumating ang aming prof. Nagpakilala siya at mukhang mabait naman. After ng kanyang subject ay vacant/free time namin so what I did was umuwi na ako ng balur. Alangan namang mag-hintay ako dun hanggang sa sumapit ang second subject namin which is mamaya pang ala-una. Imagine 3 and a half hours kaya yun.

Pagsapit ng hapon, 2nd subject na. Bet ko ang classroom kasi naka-aircon. Actually laboratory ito wherein may mga computer sa loob for the students.
Maya-maya lamang, I started to feel uneasy kasi sabi ni prof isa-isa daw kaming magpapakilala. Instant kabado na naman ako. Alam niyo bang ako pa yung unang natawag. So ang ginawa ko ay nagpakilala ako with my name, kung saan nakatira, saang school grumadweyt, and other chuchu details. Di ko na sinabi kung ilang taon na ako. Baka kasi tawagin nila akong kuya. Ayoko nga. Mostly, 16 years old pa lang ang aking mga blockmates (turning 17 pa lang this year). While me, 19 na ako (nag-birthday ako nung June. Pwede niyo po akong batiin kahit belated na.)
Meron nga akong ibang kaklase na 15 yrs old pa lang. Oh davah ang babagets. I feel so old. Pero when it comes to face, parang di naman nagkakalayo ang aming mga edad. Di naman sa pagmamaganda pero parang hindi tumatanda ang aking hitsura, kaya naman hindi halata na ako'y diecinueve na. Yung iba nga parang mas matured-looking pa sa akin. Yung blockmate ko ngang lalaki, 15 lang daw siya, but he looks like a father already, seriously.
Thankful ako dahil hanggang ngayon ay wala pa rin akong balbas sa chin, samantalang yung mga blockmates ko meron na sila. Yung isa nga eh nakita kong may happy trail na. Na-shock ako dun ng very very light. lols :-0

Ang Pagbabalik ni Beki

What's up mga ka-chika??!! I'm sorry for not writing for three months. The reason why hindi ako nakapagsulat ng blog post for so long is, I admit, medyo tinamad ako. Alam ko na ang pagiging tamad ay hindi dapat ugali ng isang tunay na writer (writer?! wag kang feeling! blogger lang kamo. lol) kaya naman ngayon humihingi ako sa inyo ng maraming pasencious. Oh heto na, magsusulat na 'ko. Baka kasi nagtatampo na kayo.

Let's talk about my summer vacation. I know this is a late post (talagang late na late na! juzko tag-ulan na nga ngayon) pero ikikwento ko pa rin sa inyo. As the saying goes: 'Better late than never'. Pramis, after this tungkol naman sa aking college experience ang chika ko sa inyo. But for now, yung summer vacay na muna.

Nanood ako ng Daragang Magayon Festival 2015, a month-long festival dito sa aming province na nagsisimula tuwing Abril at natatapos pagsapit ng Mayo. Dalawa sa pinanood namin ay ang mga highlights ng festival, ang search for Ginoo ni Daragang Magayon 2015 at ang Mutya ni Daragang Magayon 2015 (pageants).

Ginoo ni Daragang Magayon 2015

Mutya ng Daragang Magayon 2015

Sad to say wit ako nakapanood ng Bikini Open. Ka-imbyerna. Tuloy di ako naka-sightsung ng real-life sagingan. lol

Libing

Hello mga ka-chika. Kamusta kayo? Ako heto ok naman. Dalawang linggo din akong di nakapag-blog at pasensya na kung wala akong magandang rason kung bakit mashogal akong nawala.
Anyhow, ano nga pala ang balak niyo this Holy Week? Ako stay lang sa house. Nung isang linggo, ano ang ganap niyo? Heto ang sa akin:

Last week, kasama ko ang aking family na pumunta sa libing ng aking lola. Pagkarating namin doon ay nakita kong ang daming utaw. Nakita ko dun ang aking mga uncles, aunties at mga cousins na medyo matagal ko na ring hindi nasilayan sa loob ng maraming taon.

Nakaburol ang labi ng aking lola sa tahanan ng aking tiyahin. Pumasok ako. Dumungaw ako sa kabaong. Nakita ko ang bangkay ni lola. Medyo na-miss ko siya. Medyo nalungkot ako ngunit may parte sa akin ang nagsasabing tanggap ko na ang nangyari. Siya yung naikwento ko sa inyo sa isang post ko noong Pebrero [click here]. Ilang linggo din siyang nakaratay sa higaan. Dalawang linggo na ang nakakaraan at dumating na ang takdang araw— siya ay pumanaw na. Lagpas otchenta na si lola. May edad na kaya't marahil hindi na nakapagtataka kung bakit di na siya naka-survive sa kanyang karamdaman. Expected na din namin na ganito ang mangyayari pero siyempre may konting lungkot pa rin kaming nararamdaman.

Yehey!

image from community.dipolog.com

Magandang araw mga ka-chika! Sobra ang saya ko nung nalaman ko na pumasa ako sa kursong in-apply-an ko sa kolehiyo. Abot-langit ang aking galak. Pero bago ko nalaman ang resulta ay sobrang kabog muna ng dibdib ang aking naranasan. Mas matindi pa sa kaba na nararamdaman ko sa tuwing nanonood ako ng Miss U pageant.

Pero ngayon, ang nerbyos ay nasapawan na ng tuwa at ligaya. Pero di pa rin siyempre maaalis sa akin ang kaba dahil alam naman natin na bagong mundo na ang aking papasukan sa Hunyo. Idagdag pa diyan ang medyo challenging na course na aking napili which is BS Information Technology.

"Init" sa Tindahan ng DVD

Magti-three years na ang nakalipas pero natatawa pa rin ako kapag naalala ko ang eksenang ito. Samahan niyo ako na balikan ang alaala mula sa aking dalaginding days.

***

Almost 3 years ago, Buwan ng Abril…

Bandang alas singko na ng hapon. Palubog na ang haring araw. Kulay kahel na ang kalangitan. Ako'y sakay ng jeep pauwi galing sa eskuwelahan. 3rd year high school ako nung panahong iyon, kinse anyos.

Bumaba na ako ng jeep. Pagkatapos bumaba ay kailangan ko pang sumakay ng tricycle para tuluyang makauwi. Nakita ko na ang paradahan. Ngunit imbes na umuwi na ay mas pinili ko ang tumingin-tingin muna sa baratilyo. Malapit na kasi ang Festival sa aming probinsya kaya naman sa lungsod ay makikita na ang mga itinayong ukay-ukay, mga tindahan ng DVD, at kung ano-ano pang mga tinda na mura lang ang presyo.

Para akong nagwi-window shopping pero hindi sa mall. Favorite part ko sa lahat ay ang tindahan ng DVD. Gustong-gusto ko ang tumingin sa mga paninda dahil may mga bagong pelikula akong nalalaman. Kung minsan paghahalungkat ang eksena ko. Bet kong kalkalin yung mga DVD na animated katulad ng Shrek, Toy Story, Up, Despicable Me, and the likes (forever young at heart kasi ang lola niyo).

Ngunit ang forever young at heart ay nabahiran sa oras ding iyon. Natuon ang aking pansin sa DVD na nakasabit sa dingding, sa pinakadulong sulok ng tindahan. Pang-adult yun, at hindi lang basta pang-adult kundi gay themed pa. Nanlaki ang mga mata ko. Kahit medyo malayo ang pwesto ko ay parang luminaw bigla ang aking paningin at sinipat kong mabuti ang nasabing paninda. Dalawang nakajubad na otoko ang nasa larawan, mga gwafu, macho, at talaga namang "complete package"! Ininitan ako bigla, so to speak. Nakaka-LV talaga mga teh. As in "le vogue" (what a word!).

Usad

Maraming beses ko nang napanood sa tv at nabasa sa mga blogs ang tungkol sa matinding trapiko na nararanasan diyan sa Maynila. Ngayon, naisipan kong ako naman ang mag-share sa inyo kung ano rin ba ang kalagayan ng trapiko dito sa aming probinsya.

Dito sa province, jeep ang pangunahing transportasyon ng mga tao. Tricycle naman ang uso sa mga barangay lalo na sa di naman kalakihang lugar. Samantala, medyo kakaunti naman ang bus na makikita dito.

I heard na diyan sa Maynila ay nag-uunahan ang mga pasahero sa pagsakay ng dyip. Dito sa amin hindi naman. Nagkalat lang ito sa aming kalsada. Dito, di uso ang makipag-unahan sa ibang pasahero para lang makasakay. In fact, keri lang dito ang maging choosy sa jeep na iyong sasakyan. For example, di mo type ang pintura ng dyip ni mamang driver eh keri lang na deadmahin mo ito. Ok lang din na deadmahin mo ang jeepney spears ni manong tsuper kung di mo type ang radio station na kaniyang pinakikinggan. Di naman ikaw ang lugi. Pwedeng deadmahin mo ang kahit ilang jeep na di mo magustuhan dahil di ka naman mauubusan.

Prom

Naaala mo pa ba ang Prom experience mo? Ano ba ang naging outfit mo? Bongga ba? Eh sino naman ang naging ka-partner mo sa dance floor?

‘Yan ang mga tanong na gusto kong sagutin ninyo. Huwag niyo na akong tanungin ng sa akin dahil wala akong experience.

Nung high school ako ay pinili ko na wag na lang um-attend sa aming prom. Eh kasi naman feeling ko mabo-bored lang ako dun lalo na't wala naman akong masyadong friend na ka-chikahan so malamang nganga lang ako the entire night.

Few days before mag-prom ay nalaman ng iba kong classmates na hindi ako sasali sa nasabing event. Pinilit nila akong mag-join dahil sayang naman daw ang aking experience at tsaka malaking part rin daw ito ng buhay ng isang high school student.